“Allahverdi Piriyev Muallimi dinlerken” 2

0

 

Artık gecenin ayak sesleri geliyor. Sevil Piriyeva ve babası Allahverdi Piriyev muallim

geçici ikamet ettiğim eve teşrif ediyorlar. Sevil Hanım’ın yaptığı çayı yudumlarken

yayınlanmak üzere hazır olan Türk Dünyası ve Ata Yurdum Ahıska kitabının içeriğini

dinliyorum. Her şeye hazırım. Biliyorum, gündüz bir türlü bırakamadığım gözyaşlarım

sabırsızlanıyor. Sevil Hanım ayrıldıktan sonra yatağımı Allahverdi Muallim’e veriyor,

kanepeye uzanıyorum. Işıkları söndürüyorum. Nefes alışverişlerimizi dinliyorum.

Gözlerim kapalı. Dinlemeye hazırım. Allahverdi muallim başlıyor.

Dokuz yaşındaydım. Türkiye’nin doğu sınırına çok yakın bir bölgede yaşıyorduk.

köy ve şehirleri olan bölgenin adı Ahıska. Kalabalık bir hanemiz vardı. Toprakta çalıyor,

geçimimizi sağlıyorduk. Ben hayvanları otlatıyordum. Mutluyduk. Köyümüzde yaşamaktan başka

kimseden bir şey istemiyorduk.

Bir gece yarısı Rus askerleri köyü sardılar ve evlerde arama tarama yaptılar. Herkesi köy

ortasında toplayıp, köyü terk edeceğimizi söylediler. Evlerimizden hiçbir şey alamadan köyden

ayırdılar. Sonra trene bindirdiler, nereye gittiğimizi bilmeden günlerce yol aldık. Mevsim kış idi.

Demir vagonlarda soğuktan donuyorduk. Vagonda tuvalet yoktu. Küçücük vagon insan doluydu.

Yaşlılar, gençler, gelinler, çocuklar vardı. İhtiyacımızı aynı vagona yapıyor, herkes sırtını

dönüyordu. Sonra atam bir baltayla vagonun demirini kesip tuvalet ihtiyacı için delik açtı. Açtı ama

bu sefer vagon buz tuttu. Hepimiz titremeye başladık. Vagondan soğuğa dayanamayanlar ölmeye

başladılar. Askerler içeri girip ölüleri pencereden dışarı atıyorlardı. Hepimiz çok korkuyorduk.

Saatlere sığmayan ve ifade etmeye yetersiz kalan kelimeler. Zamanın varlığından

bîhaberim. Uzandığım kanepede iki büklüm yatıyorum. Bir devre mühür vuran Ahıska

Türklerinin sürgün hikayesini dinliyorum. Ya da dinlediğimi sanıyorum. Günün derinliğinde,

tarihin eteğinde ne kadar yaş varsa, bu akşam okuduklarımla dinlediklerimi birleştiriyor

hepsini gözlerime havale ediyorum.

Ahıska’nın aksakalı anlatıyor, ben ağlıyorum.

Sonunda bizim aile Sibirya’ya ulaştı. Sonra Kazakistan’a geldik. Şu anda iki kızım üç

oğlum Kazakistan’da yaşıyor. Ruslar bir şeyin hesabını yapmadılar. Yapamadılar. Türk’ü

tanımadıkları için yaptıklarının bir tarafı daima açık kaldı.

Bizi burada yaşayacaksınız diye kış ortasında trenden attıklarında yiyecek ve giyecek

olarak hiçbir şey vermediler. İstediler ki açlıktan veya soğuktan ölelim. Birçoğumuz yolda öldü.

Kalanlarımızı bıraktıkları yerlerde Kazak, Türkmen, Özbek Türk kardeşlerimiz yaşıyordu. Sürgün

coğrafyasının her köşesinde bize gizli gizli yemek verdiler. Elbise verdiler. Yerleşene ve

düzenimizi kurana kadar yardım etiler.

Gözyaşlarımın sınırlarını ihlal ettiği anlardayım. Vakit gecenin neresindedir, ben ne

zaman uyudum. Aksakalım ne kadar anlattı bilmiyorum. Uyandığımda, yatağı düzeltmiş

oturuyordu. Uyandığımı görünce gülümsedi.

Geceyi hiç konuşmadık. Konuşamadık. Biliyorum ki hiç uyumadı. Uyuduysa da birkaç

saat… Yetmiş altı yaşın onca yükünü bir geceye saldı. Hepsini bir geceye sığdırmak istedi.

Kahvaltı için evden çıkarken koluma girip;

Yaz oğul, bunları yaz. Bunları Türkiye’de yaşayan Türk gardaşlarımız bilsinler. dedi.

Türk dünyasının parlayan yıldızı Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de bir aksakalla

yürüyorum. Oğlum, Oğuzhan’a yazdığı şiiri ve uçak bagaj kontrollerinde beni sıkıntıya

sokacağından habersiz hediyeyi uzatıyor. Bir zamanlar oturduğum mahallemdeki Bakü tren

garından Haçmaz’a uğurladığım aksakalın ellerinden öpüyor ve hayır duasını alıyorum.

Yazacağım. Hepsini yazacağım. Hayatını anlatacağın kaseti de dinleyip yüreğini yüreğimle

Bakü’de doyamadığım taze bir güne daha başlıyorum.

Gün öğleye yol alıyor,

Ben Şehitlik Camisi’ne…

16 Ağustos 2003 / Bakü

 

Yorum Ekle