NEDİM HOCA..

Enver SEYHAN

Nedim Hoca’yla dertleştiğim, halleştiğim, helalleştiğim yazıya rastladım. Ölümünü duyunca yazmışım anlaşılan…
Veya sonra başka bir yazı kaleme almışım ölümünden sonra…
Belki…
Hayret ettiğimde, şaştığımda, vaz geçtiğimde veya kabul ettiğimde, yahut reddettiğimde bu iki kelimeyi hamal ederim sözlerime…
“Vay anasını!”


Tarih:
17 Ağustos 2017

Serlevha:
Nedim Hoca’mla Kaldığım Yerden…

Sevgili Nedim hocam!
Mekanın cennet olsun. Tam 34 sene önce ayrıldık seninle. Sonra Taşova’da ayaküstü bir hal hatır sorma! Biraz çekingen, biraz yabancı, biraz uzak tavır görmüştüm sende. Sebebini az çok tahmin etmiştim…

Unutmuştun belki; belki de benden o yakın alakayı beklemiyordun. “Ankara’yı memleket edindim” demiştin.

Olmazdı! Edebiyat hocamdın. Minnet borcum vardı, üstümde hakkın vardı.

Sonra facebook… Ve henüz edinemediğim kitapların… Boğalı Dağlarına olan hayranlığın… Şimdi Boğalı Dağlarının eteğinde, ormana nazır köyünde yatıyorsun.
Ruhun şad olsun!

Okulun çok şeyinde, müsameresinde, münazarasında, hadi sporunda önlerde yer alan ben; “Duvar Gazetesi çıkaralım” dediğinde çok mutlu olmuştum. Çünkü önceden sınıfta bir iki kere sözünü etmiştik. Nasıl olacağını anlatmıştın. Hatta Duvar Gazetesi hazırdı, duvarı hazırlamıştın. Bütün sorumluluğu bana vermiştin. Ruhum yaralıydı, merhemi yoktu. Belki sen rikkat ve dikkat ehli bir öğretmen olarak hissediyordun…
Çocukla çocuk olacak kadar mütevazi idin. O yıllarda bir öğretmenin çocukla çocuk olması yadırganabilirdi. Bilemiyorum…
Belki de bu hal ve hareketin ziyadesiyle takdir topluyordu…

Evet! Duvar Gazetesinin editörü, baş yazarı ve sorumlusu olarak bana yüklediğin görev, güven, itimat; cehaletime, çocukluğuma gösterdiğin sabır ve tahammül için sana sonsuz teşekkür ederim…
Benim böyle bir talebim hiç yoktu, olmamıştı. Sen ayarlayıp tamamladın ve beni hazıra kondurdun. Çünkü benim ruhum gezgindi, gergindi, ha aptaldı, ha abdaldı; bir dağda, bir bağda dolaşıyordu…

Artık demir almak vakti gelmişti; liman sakindi, deniz çarşaf gibi masmaviydi. Artık veda vaktiydi, artık elveda demeliydim Duvar Gazetemize, okulumuza, öğrenci arkadaşlarıma, öğretmenlerime!
Teşekkür etmeliydim…
Başta o sırada okulumuzda görevli olmayan kıymetli eski müdürüme, benim sıkkın ve mahpus ruhumu derleyip toplayan, toplum içinde konuşma kabiliyetimi geliştiren adı bende saklı hocama, emeği geçen bütün öğretmenlerime minnet duymalıydım, hürmet ve muhabbetlerimi sunmalıydım…

Son defa yazdığım ve Duvar’a baş yazı olarak astığım veda yazımda birkaç cümlede ifade ettiğim gibi; senin derste sadece bir cümle üstünden bütün yoğunluğu, duyguyu, hüznü, sevinci bizlerle baba edasıyla paylaştığın gibi…
Ne duygusaldın sen Nedim Hocam!
Ne mülhem şeylerle yüklüydün!

Atasözleri, vecizeler seni mest ederdi. Nasrettin Hoca, şiir, hikaye mest ederdi de, hayatın çelişkileri düşündürürdü de, Boğalı Dağları da mest edermiş; geç de olsa öğrendim, bildim…

Bir ay sonra, 19 Mayıs tarihinden sonra okula ayak bassak bile misafirce olacaktı…
Bunu yazmıştım son yazımda…
Veda demiştim; yıllarca gidip geldiğimiz okulun yoluna, bahçesine, kapısına, müstahdemine, voleybol sahasına, fazla müdavimi olmadığım kantinine, biriken işlerini tarif ettikleri şekliyle tamamlamak üzere oturduğum müdür yardımcılarının en alt kattaki odalarına, Müdür veya yardımcılarının emriyle talebelere çaktırmadan yazdığım karnelere, belki bu yüzden bazı ukalalık edip ön kapıdan okula girmelere veda demiştim…
Elveda demiştim; geçen çocuk senelerime, sınıfta orta en arkaki sırama, sıra arkadaşıma, arkadaşlarıma elveda demiştim…

Sen çocukça, belki bu minvalde olmayan, olamayan, zayıf, kırık, dökük cümleleri överek, göklere çıkararak hayallerimize, geleceğimize nasıl da yoldaş olmuştun, nasıl da duygularımızı gönül dolusu, mahzun fakat anlamlı kelimelerle terennüm etmiştin…

Seni tanımak muhteşemdi…
Senin öğrencin olmak harikaydı…

O göbekli halin, mavi gözlerin, kumral sarı saçların gözümün önünde hep duracak; ömrüm boyunca…

Seni Allah’a emanet ediyorum…

Kendi deyiminle; “Kızıl İmam’ın torunu güzel adam…”

Hoşça kal…

Yorum Ekle