”SEVME BENİ BUNDAN SONRA”

Bu kaset babamın eline geçmiş nasıl olduysa. Teyp almıştı o sıra. Hâlâ durur evin bir yerinde.

Dinledim bende. Akrabamın dünya ömrü kısa imiş babam gibi. Sürdüğü tır ile kaza yaptı ve 1990 yılında öldü.

Babam kaseti vaaz kaseti yaptı sonra. Bir hocanın kasetinden doldurduğunu fark ettim. Bana da kızıyordu dinlemiyorum diye. Kaseti bozmasına bozulmuştum. Namaz yok, niyaz yok; bugünkü boş boğazlar gibi bana din öğretiyor aklınca. Fıkıh usulü okumayan bir kişinin din hakkında ahkâm kesmesine hep karşı durdum. Üstüne Mantık, Kelam ve Tefsir altyapısı da olacak. Fakat baba nihayet! Ses etmem mümkün değil. Ben bu ilim dallarını az veya çok okuduysam onun emeği ile okudum!..

O kasette bir türkü vardı. Sivaslı askerin çalıp söylediği. “Sevme beni bunda sonra!” Yıllar içinde aklıma geldi. Yüreğim burkuldu. Kasetin sahibi de öldü ve babam da. Gece yatıp da kendimle başbaşa kalınca ömrümü sayfa sayfa okurum. Yeniden okurum, tekrar ederim. İnsanım ben de ve düşler görürüm, hayeller kurarım. Geçmişi yâd ederim.

Bu türkünün sözlerinden bir kıta aklımdaydı ama hayat meşgalesi… Zamanla unuttum elbette. Yeniden birkaç kıta söz yazdım. Demin önüme geldi. Facebook böyle bir medya. Bir gün ummadığın anda karşına çıkarıyor. Vefa mı cefa mı? Cevabım yok. Okuyunca yine o yıllara gittim. Yazdığım şiirden bir – iki kıta buraya aldım. Hatta deyiş zaman zaman dilime dolanır, aynı gayde ile.

Çocukluk, yeniyetmelik veya gençlik! Keşke aynı duygular içinde kalsa insan. Kalamıyor, yıllar içinde gönül eskimese de beden eskiyor.

İlke, fikir ve düşünce değişiyor. Bu kadar dertleşme yeter!

Sözlerime gönül koyma

El gıybet etse de duyma

Gel vazgeç âleme yayma

Sevme beni bundan sonra

Uzaktan uzağa bakma

Kapının dışına çıkma

Durduk yere kaşın yıkma

Sevme beni bundan sonra

Gel yadigar ver öyle git

Derdini bir bir söyle git

Göğnümü hoşnut eyle git

Sevme beni bundan sonra

Enver Seyhan

27.03.2026