Üzülme Sen Mihriban’ım Abrurrahim Karakoç’un aziz hatırasına

Zeki Ordu

Göçüp gittik bu cihandan
Üzülme sen Mihriban’ım.
Kim geçmedi tatlı candan
Üzülme sen Mihriban’ım.

Zaman geçer, devir döner
Yakıt biter alev söner
Bu kalp seni yine sever;
Üzülme sen Mihriban’ım

Yangın içte, dışım serin
Dert dağ gibi, yara derin.
Kavuşuruz belki yarın
Üzülme sen Mihriban’ım

Titremiyor alev şimdi
Vakit geldi, ömür bitti
Bu ayrılık bağrım deldi
Üzülme sen Mihriban’ım

Herkeseydi merhametim.
Deseler de bana yetim;
Budur sana vasiyetim:
Üzülme sen Mihriban’ım

“Her nesnenin bitimi var”
Aşkta hudut neresi yar?
Halimize gülse ağyar
Üzülme sen Mihriban’ım

Düşer ise kalem elden
Hiçbir çare gelmez elden.
Hep kendini, sakın elden
Üzülme sen Mihriban’ım

Ateş olmuş aşkın külü
Bülbül bekler gonca gülü
Yürütseler uçsuz çölü
Üzülme sen Mihriban’ım

Üşümüyor alev artık
Derdimize dertler kattık
Olmasa da rahat yastık
Üzülme sen Mihriban’ım

Anlayamaz kimse bizi
Yürekteki sızımızı
Ne bilsinler yazımızı
Üzülme sen Mihriban’ım

Yorum Ekle