Maziye Bir Bakıver

Zeki Ordu
Ne zaman bayramlar yaklaşırsa “Nerde o eski ramazanlar, o bayramlar” gibi sözler dökülür orta yaş ve üzeri olan kişilerden.
Özellikle ramazan ayının girmesiyle evlerde tatlı bir telaş olurdu.
Teknolojinin bu kadar ileri seviyede olmadığı, birçok ürünün hazır olarak alınmadığı, kendi ihtiyaçlarımızın kendimizin karşıladığı zamanlarda, insan insana daha yakındı.
Her geçen gün diğerine benzemiyordu. Önceleri yavaş yavaş hayatımıza giren yenilikler; zaman ilerledikçe süratlendi. Hatta dün görmediğimiz şeyleri bugün görür olduk.
Önce terziler el etek çekti aramızdan. Konfeksiyon denilen her bedene uygun kıyafet çeşitleri terziliği ortadan kaldırdı. Çünkü hem çeşidi bol hem daha uygundu.
Zaman içerisinde yiyecek maddeleri pişmiş veya yenecek hale getirilmiş olarak raflarda yerini aldı.
Artık, kimse ne erişte yapıyor, ne yufka hazırlıyor, ne turşu kuruyor ne meyve kurutuyordu. Yapanlar olsa da çok azaldı sayları.
Bu durum komşunun komşuya olan ihtiyacını azalttı. Bir de televizyon evlerde başköşeye kurulunca komşuluk tamamen ortadan kalktı. Kim kime misafirliğe gidecek olsa, ya onların seyredeceği bir program vardı ekranlarda ya da gidenlerin. Bu durum insanları evlerine hapsetti.
Günden güne ferdileşen cemiyet ruhunu kaybetmeye başladı. Artık her kişi TC kimlik numaralı birer vatandaştı.
Bakkallar AVM denilen anlayışla yok oldu. Veresiye defteri tarihe karıştı. Kimse büyük alışveriş yerlerinde başkalarıyla konuşmadı. Kasada bulunan kişi sadece alacağı parayı söyledi müşteriye. Sonra aynı hal devam etti.
Ne tarla işleyenler kaldı, ne hayvancılık yapanlar. Yeni nesilden kızlara liseyi bitirir bitirmez, erkekler de askerliğini yapar yapmaz soluğu gurbette almaya çalıştı.
Aradan zaman geçip yaşlanınca çocukluğunu arar oldular. O şimdi yanlarında olmayan çocukluğunu…
Her bayramlarda kendi memleketlerine koşar gibi geldiler ama çok kalmadan tekrar gurbete döndüler.
Yani arafta bir nesil yetişti ülkede.
Her ramazan ayında davulcu sesi aradılar, bayram sabahı toplu bayramlaşmayı özlediler. Ama zaman geçmişti artık.
Hiçbir şey dünkü gibi değildi…
Hangimiz geriye baktığımızda özlem duymuyoruz çok şeye. Ne zaman kendimizle baş başa kalırsak; ya çocukluk ya da gençlik hayallerimizi hatırlarız.
Kaybettiğimiz günlerimizi ararız. Ararız aramasına da elimizden kaçtığında kıymetini anlarız.
Bir bayram daha yaklaşıyor.
Herkese gönlünce bir bayram dikiyorum.
Bayramınız mübarek olsun…

Yorum Ekle