BİR İNSAN ARIYORUM

“Eşrefi mahlukat” oluşunun farkında “akl-ı selim”, “kalb-i selim”, “zevk-i selim” sahibi,
“sevgi iklimine meftun”, saygı’yla saygınlığına hakim, “sabır aktifliği”yle ve “sadakat
ahengi”yle donanımlı olup ayakta kalan, mutluluğu soluklayan,

Cehaletten ve aç gözlülükten uzak,görgüsüzlükten,hamlıktan ,çiğlikten,kabalıktan ve
yobazlıktan uzak, kibirlilik çukuruna düşmeyen, “Dost”olan, “dost”unu bulan, “dost”una kavuşuncaya kadar “dost”ça yaşamayı tercih eden, İçimde, dışımda, sağımda, solumda, önümde, ardımda, her yanımda,Adam gibi adam, insan gibi insan, Bir insan arıyorum!

“Kendi”olan, kendi örf adet ve geleneklerine bağlı, insan ilişkileri düzgün,buluşmadan
ayrılırken “haydi ben kaçtım”, “öptüm,öpüldünüz”, “babay, bay bay…” demeyen,
“hoşçakalınız”, “zatınıza hoşça bakınız”, “Allah’a ısmarladık”, “Allah’a emanet olun” diyen,
imrendiğinde “yavvv” veya “vauvv” demeyen, “hay maşallah” veya “barekallah” diyen,
sevindiğinde şımarmayan, “Allah’a şükür” veya “Allah’a hamdolsun” diyen,üzüldüğünde
“imtihan vesilesi” bilen, “eyvah buda mı başıma gelicekti”demeyen,

Canıma can, canlara canan, adam gibi adam, insan gibi insan,
Bir insan arıyorum!

İyiliğine “teşekkür”le mukabele eden, kuru bir “sağol”la yetinmeyen,kötülüğü “Allah
muhafaza”deyip, “dua”ile savan, şam şam, kem kem konuşup “kötü şey” durumuna düşmeyen, “göz ve kul hakkı”ndan korkan ve mutlaka korunan,bu mevzuda asla “umursamazlık” etmeyen, oluşu,duruşu, tavrı, ahvali ve ahlakı güzel, zerafet, letafet, isabet, nezaket ve hassasiyet ehli, “öz”e öz, “söz”e söz, “yüz”e yüz, “el”e el, “dil”e dil, “gönül”e gönül; adam gibi adam, insan gibi insan, Bir insan arıyorum!

“Agah” olan, “ben”demeyen, “biz” e kilitlenen, kendini ifade ederken, “bendeniz” veya
“bu fakir…”diyen, “yap et” diye emredici olmayan, “şunu şöyle bunu böyle yapsak daha iyi
olur” diyen haddi aşmayan, haddini bilen, izzetini yitirmeyen, çok çabuk “gönül koyma”yan,
sabırlı, sebatkar, akıllı olan ve aklını kullanan, marifetli,merhametli,şefkatli olan,hırslı,hınçlı,
öfkeli cahil olmayan,yüzü güzel,sözü güzel,özü güzel,huyu güzel, çelebi halli, nazik dilli,ince
düşünceli olan,aşık yüzlü,kötü sözlü,çirkin huylu, katı halli,kaba dilli, anlamsız düşünceli
olmayan, Aranan,sorulan,adam gibi adam, insan gibi insan;

Bir insan arıyorum!

Kendisini aşan,nefsiyle hesaplaşan hayatın akışını,hadiselerin gidişatını farkeden, “pis
kokulu nutfe”den olduğunu unutmayan, “kendini bir şey” sanmayan “benlik ve enaniyet
vesvesesi” ne kaygılanmayan, “ana rahmi”ne sığarken, “elleri kapalı” ölürken, “elleri açık” bir fani “kul olduğunu, farkında yaşayan, “ nasıl yaşarsa öyle öleceğiini”, “ölmeden önce ölmek” gerektiğini bilen ve gidişatı böyle olan, “güldeki diken”i “dikendeki gül”ü farkeden,
“çocuklaşmak”tan korkmayan, “içindeki çocuğu” öldürmeyen, Ümitle,umutla kendinden bahsedilen adam gibi adam,insan gibi insan;

Bir insan arıyorum!

Sevdiğine “seni seviyorum” diyebilen ve sevgisini gösterebilen, kendini ve başkalarını
mutlu edebilen,diğergam olan,karamsar olmayan,doğarken tertemiz teslim aldığı “hayat
emaneti”ni ölürken “sahibi hakiki”ye tertemiz teslim edebilme cehdi ve gayretinde olan, “ölüm var” diyip hatırından çıkarmayan, “ölüm yokmuş gibi” dünyevileşmeyen, hesaba çekileceğini düşünen, insanı sezen, süzen ama ezmeyen, üzmeyen, “insan ol” an, “insanı bul”an ve “insan kal”an, ailede ve toplumda yerini bilen,yüzünü ve yüzleri güldüren, “ene”sini öldüren, “ego”sunu söndüren,insani seven ve sevindiren, her iki dünya saadetini arayan, Beklenen, gözlenen adam gibi adam, insan gibi insan;
Bir insan arıyorum!

İnsan tohumdur, toprağında yeşerir,rahminde hayatlandırır tohuma toprak., “sevgi
tomurcukları” halinde filizleniverir tohum toprağın bağrından, “gönül ağacı”nın meyvesidir
tohum ve tohum insandır. Ve biz insana muhtacız. İnsanı birliğe “sevgi”, yalnızlığa “ene” ve
“egoizm” sevkeder. Dostluk sevgiden doğar. Ruhun kökünü sevgisizlik kurutur. Hediyenin en güzeli ve en büyüğü sevgidir. Kalbi kanatlandıran, ruhu ufuklandıran ve gönlü ışıklandıran sevgidir. Seven sevileb ve sevinen insanın iç alemini “hoşgörü” ve “müsamaha” solukları sükunete erdirir. Sevgi, muhabbet ve şefkat insanı insan eder. Kin nefret,öfke,hırs,tamah ve nefsilik insanı insanlığından eder. Demek ki insana muhtacız.
Muhtaç olduğumuz adam gibi adam, insan gibi insan; Bir insan arıyorum!

Aklını kullanan, vicdan sahibi, duyguları diri,düşünceleri sağlam mantığa hakim, tefekkür,
tezekkür ve muvazene ehli, “insanlık yoksulu”olmayan, “ağlayan bebek, düşünen genç, gülen ihtiyar” çizgisinde olan “fani” olduğunu bilip “fani”ye talip olmayan, acziyetinin farkında olan modadan uzak, behimi arzulardan uzak, yoluna tenezzül etmeyen “şan”ın, “şöhret”in “bilinme”nin peşinden gitmeyen, “menfaate dayalı her türlü hesap adamı” olmayan, muhabbetiyle kapılar açıp, pencereler aralayıp, köprüler kuran, bu hususta sarp yokuşları, keskin virajları aşan, “iyi günde alkış tutan” değil, “kötü günde “el”den tutan”, beklentisiz sevgiye layık olan, “platonik aşk”a yelken açmayan, “mecazi sevgi”yle oyalamayan, “baki hakiki bir sevgili”ye meftun olan, “aşk”ını “aşk-ı hakiki”ye dönüştüren, ümitle korku arasında olan, azmeden,gerçeği yakalamak için hayaller kurabilen, ilimsiz, irfansız, bilgisiz, bilinçsiz kalmayan “cehalet çukuru”na düşmeyen, duygu ve hisleriyle aklına yeni bakış açıları kazandırabilen, “çabuk yükselme”yi düşünmeyen, “toz”a ve “tüy”e benzemeyen, dikkatli olan, hatasını azaltan, “şahsi rahat”ını unutan, “ölümlü dünya”da “ölümsüz eserler” e imza atabilen, omuzlarda yükselmeyen gönüllerde yücelen; Hasretini çektiğimiz,özlemini duyduğumuz, adam gibi adam insan gibi insan; Bir insan arıyorum!

Değerlerine düşman olmayan, iyi ve güzel bir iş yaptığına pişman olmayan,münafik
sözlü,iki yüzlü, riyakar dünyaperest olmayan, “olduğu gibi görünen, göründüğü gibi olan”
“ev”ine “eş”ine “iş”ine sahip çıkan,işini iyi yapan, başkasının işine karışmayan,alanının dışına çıkmayan,başkasının sahasına girmeyen” “vurdumduymaz” ve “bananeci” olmayan, zalim olmayan, zulum yapmayan yaşatan, öldürmeyen, “gül bahçesi”ni “diken tarlası”na çevirmeyen, haramlardan kaçan, helallere tutunan,inanan,inandığı gibi yalanan, “değmez iş”lere girişmeyen, “zor”u görünce kaçmayan, haset etmeyen, çekememezlik yapmayan, iftira atmayan, gıybet etmeyen, “burnu doğrultusun”na gitmeyen, “dareym saadeti”ni yitirip, “Rıza-i Bari”yi kaybedip, “ebedi iflas” etmeyen, Halis, muhlis adam gibi adam, insan gibi insan, Bir insan arıyorum!

Arıyorum! ümitsiz değilim. Umudumu yitirmedim. Arıyorum, aramaya devam ediyorum!
Bir kere daha haykırıyorum,
Ben bir insan arıyorum!

Yazan: Ahmet YÜTER

Yorum Ekle