Misafir Kalemler – Taşova Gazetesi

“EL KÂRDA GÖNÜL YÂRDA”

Misafir Kalemler — Wed, 08 Jun 2022 15:29:36 +0000

Ahmet Tüzün-Gazeteci

Bizim gönlümüz asırlarca, yaralı, sevdalı bir turna gibi kadim coğrafyamızda dolaştı durdu.

Bizim gönlümüz hep yâre düştü, yâri düşündü.

Gün geldi perdeler kalktı, duvarlar yıkıldı.

Mecnun’un Leyla’yı araması gibi bizim gönlümüz hep Turan’ı aradı durdu. Nihayet seven, sevilen sevdiğine kavuştu.

Yıllardır hasretini çektiğimiz ata yurdumuz Özbekistan’da, umduğumuzdan fazlasını bulduk.

Doğrusu, hep hayalimizde yaşattığımız kadim yurdumuza kavuşacak olmanın heyecanı, bizi daha yola çıkmadan kuşattı.

Buram buram kültür kokan, medeniyet kokan, ‘biz’ kokan, tarihin canlı tanığı gibi ayakta duran, Bursa’nın, Konya’nın kardeşi Buhara… Hâfızasının bir yerinde o ululuğunu hep taşıyan ve günümüze kadar getiren Buhara…

Buhara’nın ortasında asırlardır muhafaza edilmiş “Eski Buhara” şehri insanı bir anda bin yıl geriye götürüyor. Kanımızı kaynatan otantik müziğin eşliğinde, tarihi yapılar arasında yürüdükçe, kendimizi, zaman tünelinde geçmişe yolculuk yapar gibi hissediyoruz.

Birbirinden ihtişamlı eski ama eskimez yapılar… kaleler, mescitler, medreseler, hanlar, hamamlar… insanı kollarına alıyor, sarıp sarmalıyor; “Sen buralısın, sen buraya aitsin, sen buradansın!” diyor.

İçimize, kadim çağlardan ilahi bir derviş nefesi üfleniyor.

Daracık bir sokağın ahşap yapıları arasında oluşan gölgeye sığınmış bir ihtiyar, ellerini açmış dua ediyor… Sokağın diğer ucunda küçük çocuklar, geçmişi geleceğe taşır gibi telaşla ve heyecanla oynuyor… Büyük medresenin kuytu bir köşesinde başını kalbine doğru bükmüş bir fâni, oturduğu yerden bir yerlere gidip geliyor.

Tarihi hanların içinde birbirinden maharetli ellerden çıkmış işlemeler, ürünler, mütevekkil bir edâyla sahiplerini bekliyor… Esen rüzgârla nazlı nazlı dalgalanan ipek bir şal, köşede sessizce sırasını bekleyen bir ney, vitrininden çıkmaya hazır bir elişi bıçak, hâsılı bütün eşya, rolünün ve öneminin farkında olarak, bulunduğu yerde ağırlığıyla duruyor. Tek tek ve hepsi birden, sizi kendine çekiyor.

Mavi masmavi bir otağda Emir Timur, Torunu Babür’ün saçlarını okşuyor… Az ötede Celaleddin Harzemşah kılıcını çekmiş, dünyaya meydan okuyor…

Ecdat bütün ruhaniyetiyle sizinle oluyor.

Bırakamıyor, ayrılamıyor, uzaklaşamıyorsunuz.

Sakin ve huzurlu insanlar etraftan gelen müziğin ritmine tempo tutarak raksederken ve kalabalıklar onlara alkışlarıyla iştirak ederken, siz kendinize geliyorsunuz..

Buhara böyle ve daha fazlası…

Ya Taşkent….

Yeşillikler içine kurulmuş bir şehir.

Sakin, huzurlu, ferah ve muntazam.

Şehir henüz çarpık yapılaşmayla ve yüksek gökdelenlerle tanışmamış. Düzenli yapılar, yeşillikler arasında, olduğundan daha güzel görünüyor. Caddeler alabildiğine geniş ve trafik su gibi akıyor.

Yola adımınızı attığınızda bütün araçlar sizin geçmeniz için duruyor. “Öncelik yayanın, öncelik hayatın” lâfı burada gerçekten uygulanıyor. Klakson sesi duymuyor, trafikte kavgaya şahit olmuyorsunuz.

Caddelerin iki tarafında yaya kaldırımları, yeşil alanlar ve su kanalları var. Yağmur yağdığı zaman sular seller sizi, aracınızı veya ailenizi alıp götürmüyor. Su kanalları gerekeni yapıyor.

Yemekleri birbirinden lezzetli. Özbek pilavı Türkiye’de de meşhur. Taşkent’in dört bir yanında büyük kazanlarla pişirilen pilavlar, müşteriler tarafından akşam olmadan, hava kararmadan tüketiliyor.

Güzel yiyecekler, yoldan geçenler görüp özenmesin diye dükkanların, lokantaların içinde sergileniyor. Dışarıdan baktığınızda yiyecekleri göremiyorsunuz. Ülkemizdeki gibi vitrinlerden dışarı taşıp sizi özendirmiyor. İnsana saygının değişik bir medeni tezahürü.

Stresin, gürültünün olmadığı, huzuru arayanları davet eden, sâkin bir şehir.

Unutmadan söyleyelim, Taşkent’te bütün yollar Emir Timur’a çıkıyor. Şehrin tam ortasında Ulu Timur’un at üstünde ihtişamlı bir heykeli var. Şehir planlamasına göre, bütün caddeler, bütün yollar bu devasa heykele çıkıyor. Başkentin sekiz büyük caddesi var ve bu caddelerden birinin adı da Ulu Turan.

Ceddine rahmet.

Konakladığım otelde, çalışanlarla üç gün sonra akraba gibi olduk. “Biz zaten akraba değil miydik?” diye sordum kendime. Ve cevabımı verdim:

-Evet!

Bütün dostlarıma tavsiye ediyorum… Özbekistan benim için, gidip görülesi yerlerin başında geliyor. Size de öyle gelecektir.

ÖZBEKİSTAN’IN YÜZÜ

SPORLA GÜLÜYOR…

Özbekistan tarihinde spor önemli bir yer tutuyor. Ananevi, tarihi sporların yanısıra, olimpik dallarda da Özbek sporcular uluslararası mühim başarılara imza atıyor.

Ülke, birçok olimpiyat ve dünya şampiyonu yetiştirmiş.

Güreşte Artur Taymazov , Alexandr Dokturishvili, halterde Akbar Djuraev, Ruslan Nurudinov, taekwondoda Ulugbek Rashitov, boksta Bakhodir Jalolov, Fazliddin Gaibnazarov, Shakhobidin Zoirov, Hasanboy Dusmatov, Mahammatkodir Abdoollayev, teniste Akgül Amanmuradova, futbolda Eldor Şomurodov gibi dünya çapında başarılı Özbek sporcular, ilk akla gelenlerden birkaçı.

Benim burada temas etmek istediğim başka bir şey var. İki haftalık Özbekistan seyahatimde gördüm ki, Özbekler sporu seviyor ve sevmekle kalmayıp çok da önem veriyor. Bunun gereğini yerine getirmek için de, spor tesisleri kullanışlı, pratik ve en yüksek verim alınabilecek şekilde düzenlenerek işletiliyor.

Hepsinden önemlisi, genç bir rüfusa sahip olmaları. Sokaklarında çocuk bulunmayan ülkelerin geleceği karanlıktır. Oysa Özbekistan; parklarında oynayan, sokaklarında koşan çocuklarla dolu.

Bu genç nüfus, Özbekistan’ın parlak geleceğinin en önemli güvencesi olarak görülüyor.

Buhara’da ve Taşkent’te spor tesislerini bir bir gezdim, inceledim. Yetkililerle, yöneticilerle, antrenörlerle, sporcularla görüştüm, konuştum. Herkes, işinin ve ne yaptığının bilincinde. Telaşsız ama kararlı bir şekilde görevini yürütüyor. Spor yapanlar sadece spora ve başarılara odaklanmış durumda.

Özbekistan Sport Bakan Yardımcısı sayın Shakhrillo Makhmudov ile Taşkent’te makam odasında yaptığımız görüşmede, öncelikle kendisine “Türk Dünyasında Ortak Sporlar” isimli kitabımı hediye ettim. Sonra Özbekistan’da sporun gelişimi hakkında konuştuk. İki ülke arasındaki sportif işbirliğinin gereğinden ve öneminden bahsettik.

Ben, Özbekistan’da sokakların cıvıl cıvıl güzel çocuklarla dolu olduğunu söyledim ve “bir ülkenin sokaklarında ne kadar çok çocuk varsa, o ülkenin geleceği o derece parlaktır” dedim.

Sayın Bakan bana Özbekistan’da spor sisteminin nasıl işlediğinden ve tesislerin verimli kullanımından bahsetti.

Neredeyse olimpiyatları düzenleyebilecek seviyede tesisleri var.

Herşey saat gibi tıkır tıkır işliyor.

“Ağustos’ta İslam Oyunları için Konya’da olacağız, görüşelim” dedi.

Görüşeceğiz değerli dostum.

Burada yazıyorum; altyapıdan gelecek Özbek sporcular pek yakında Asya’da, Avrupa’da ve bütün dünyada isimlerinden söz ettirecek, kürsülerde yer alacak ve madalyaları toplayacaktır.

Selam olsun kardeş Özbekistan’ın asil spor hamlesine ve parlak geleceğine…

Kurtuluşa Giden Yol…

Misafir Kalemler — Thu, 19 May 2022 16:29:01 +0000

19 Mayıs

19 Mayıs bir milletin yeniden var olma mücadelesidir.
19 Mayıs yeni bir devletin kuruluş destanıdır.
19 Mayıs Türkiye Cumhuriyetinin temelidir ve bu temelin en büyük harcıda Türk gençliğidir.
19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramımız Kutlu Olsun.

Güneşin ufuktan doğacağı günler yakındır.
Doldurun stadları,meydanları,
Bu ülkenin aydınlık gençleri,
Doyasıya kutlasın 19 Mayıs’ları.

Eşlik edin bu ana,çıkarın bayrakları,
Ay yıldızlar süslesin,camları,balkonları,
Esarete boyun eğmeyen milletimin hakkıdır!
Coşkuyla kutlamak 19 Mayıs’ları.

Bir çift mavi göz,deldi geçti karanlıkları,
Rüzgarda dalgalandı,bayrak gibi sarı,sırma saçları,
Bu millet dedi sökecek ayağından prangaları,
Ne seni unuturuz,Gazi Paşam ne de 19 Mayıs’ları.

19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramımız Kutlu Olsun

Hakkı Biçer
19 Mayıs 2021
İstanbul Bahçeşehir

19 Mayıs 1990
Amasya 12 Haziran Stadı

TAŞOVALI HAMZA TAYYAR…

Misafir Kalemler — Mon, 25 Apr 2022 12:31:58 +0000

Ümit Deniz Kulluk

Maziye bir bak neler neler bırakmışız…!
Bizler geçmişimizden utanmadık ne yaptıysak samimiyetimiz doğrultusunda yaptık asla pişman da olmadık…!
Bazı sözde taş gibi medreseliler gibi ne suçumuzu sakladık ne de inkar ettik…
Attıkları zaman mangalda kül bırakmayanlar gibi menfaat ve kemik peşinde koşmadık bu da bizim farkımız işte…
“Biz de bilirdik elbet mehtaplı gecelerde yar koynuna baş koymayı ama biz doğuştan seçtik dolunayda bozkurt olmayı…”

Unutmak tükenmektir…

Destanlaşan ülkücü harekete hakkıyla hizmet edenleri de,
ülkücü geçinip ihanet edenleri de gayet iyi biliriz…
İnsanoğlu balık hafızalıdır çabuk unutur …
Tıpkı zamanında ihanet edenleri hainleri hainlikleri unuttuğu gibi…
Kimsenin krallığına soytarı olmadık…. Bu yüzdendir dik bakışımız, mağrur duruşumuz.…
Ahde vefadan bahsedenler iftar sofralarında boy gösterip bu hareketin sırtından nemalanmaya bir yerlere gelmenin hesabını yapanlar aman gündemde kalmaya bakın. Sakın bu hareketin çilekeş nesli mağdur ama bir o kadar onurlu canlar canı ölümlerle eğlenen tunç yürekli serdengeçenleri arayıp sormayın dertlerine dermanı bırakın merhem dahi olmayın … Rabbim merte de namerte de muhtaç etmesin, Rabbim elden ayaktan düşürmesin kapılara baktırmasın .1978 yılı son aylarında Tekirdağ cezaevinden yine bir icraat ile Edirne’ye sürülmüştük… Balıkesir’de cezaevinde pusuya düşürülüp şehit edilen rahmetli destanlaşan ülkücü hareketin ülkü devi Baki Yeşiloğlu’nun katillerinden birini vurduktan sonra sürgün edildiğimiz ve Edirne zindanlarından biraz ezilip çıktıktan sonra ülkücü siyasiler koğuşunu açmakta bizlere nasip olmuştu. Yiğit cürmüm ile rahata ermekse bir yükü omuzlardan atmak işte herkese nasip olmayan bir şeref payemiz sonraki ahvalimiz cürmüm can gardaşım kader birliği yaptığım yiğit Taşovalı Hamza Tayyar candan öte can… Adamın olunca böyle suç ortağı olsun, satmayan kaçmayan… Biz çok ihanet edenleri, satanları, kaçanları kıvırtanları biliriz. Böyle vefasız âlemde destanlaşan ülkücü hareketin cefakâr, vefakâr şehit intikamı alanı az bulunur …Vesselâm…

unutmak mümkün mü 45 yıl geçmiş ???

Yiğidi vurun ama hakkını yemeyin …!

Bazen geçmişi bilen can gardaşlarımla görüştüğümde neden bu kadar kafana takıyorsun diyenler oluyor??? Nasıl takılmasın …

Şekerden daha önce ayak parmakları kesilen candan öte can gardaşım cürmüm şimdi Çorum hastahanesinde yatmakta ve yarın 7 Mayıs 2022 Cumartesi tekrar ameliyat masasına yatacaktır. Hamza gardaşımız yardımlarınızı bekliyor.

Bizi bizden başka kimse bilmez, bize bizden başka kimse ahde vefa göstermez. Bu can gardaşım yine bizlerle birlikte çile dolu yıllarda kutlu davanın serdengeçenleri Ali çakmak ve Satılmış Karabacak can gardaşlarımın cefakar vefakâr güzel yürekli canlarım sayesinde sigortalı yapılmış emekli edilmiştir … Can olan candan olan biz büyük aileyiz diyenler iyi günde herkes dost görünür bu zor günlerde asıl şimdi ahde vefanızı gösterin halını hatırını sorun. Birlikten kuvvet doğar … Vefa’yı bir semt adı olarak bilenler zaten vefadan anlamaz.

Parasız Yatılı ve Ramazan

Misafir Kalemler — Sun, 10 Apr 2022 10:55:58 +0000

Adını her duyduğumda burnumun direğini sızlatan, gözlerimden yaş olup akan içerimde her daim çocuk kalan heyecan parasız yatılı.
Henüz 12 yaşında memleketin dört bir yanından kopmuş gelmiş tabiri caizse köklerinden koparılmış pırıl, pırıl çocukların bir araya gelerek oluşturduğu büyük aile ortamı parasız yatılı ya da parası olmayanların okumak için kazanmak zorunda kaldıkları eğitim,öğretim kurumları.
Yatılı okullar dili olsa da konuşsa tabirine tıpa tıp uyan daha çocuk yaşta küçük omuzlara büyük sorumlulukların yüklendiği yerlerdi.
Dedim ya memleketin dört bir yanından gelen dört yapraklı yonca misali daha sonraki yaşamları için belirli bir süre aynı topraklarda kök salan çocukların mekanları.
Biz kendimizi tarif ederken yokluğun kardeşleri derdik ve dâhi zorluğa birlikte göğüs geren eğitim yolunun neferleri.
Manevi huzurun zirve yaptığı Ramazan ayı en sevdiğimiz belkide en mutlu olduğumuz zaman dilimiydi yatılı okullarda.
Sahurda boyanmış yüzleri anımsarım yemek sırasında önde olabilmek için yüzünü yıkamayanlar gelir gözümün önüne.
Kaleden atılan iftar topunu müteakip Allah’ımıza hamdolsun
Milletimiz var olsun
Afiyet olsun komutundan sonra kaşık çatal seslerinin birbirine karıştığı kulağımda çınlayan dost sohbetleri.
Parasız dediysem beş parasızda değildik hani Yeşilırmak kenarında dondurma yemek modaydı ve bizlerinde o modayı takip edecek kadar parası her zaman vardı.
Amasya deyince kaleden atılan iftar topu ve buram buram sıcak pide kokusuydu Ramazan.
Birde 55 evlerde farklı yörelerden gelmiş birbirlerinden hiç bir farkı olmayan çocukların birlikte iftar, sahur yaptıkları aydı Ramazan.
Onların bir çoğu şu anda bu ülkenin gerek yönetiminde, eğitiminde ve üretiminde söz sahibiler ve geldikleri yeri asla unutmadılar
Selam olsun yokluğun çocuklarına.
Hayırlı Ramazanlar dilerim.

Hakkı BİÇER

TAŞOVA Necdet Nabi Canik

Misafir Kalemler — Tue, 05 Apr 2022 09:06:22 +0000

Kelkit Vadisi’ni kuzeydoğudan yakalar Umutlu Köyü ile. Çocukluğumdan kalan anılarımın albümüdür nede olsa. O kadar sima ile tanışmışımdır ki şu yetmiş yılı aşan ömrümde, kitaplara sığmaz.

Faravga tepelerinden bakarsan başka bir dünyadır, Herizdağı’ndan bakarsanız başka. Yeşilırmak topraklarını ikiye ayırsa da köyler birbirlerine gönül yolu ile bağlıdır. Küçücük bir ilçedir, bamyası, kirazı, elması ve güleryüzlü insanı ile kocaman bir yürektir, sevgi ile büyür, yaşatır insanını. Halkı sohbeti çok sever, nüktedandır, ayrılmak istemezsiniz sohbetlerinden. “Alpaslan’a düğüne gideceğine, Karsavul’a lafa git” bir darbımesel gibidir.

Taşova zengin bir kültüre, doyulmaz bir doğaya da sahiptir. Borabay (Boraboy) gölü, Herizdağı ve arkasına düşen zengin köyleri vardır. Simsimi, sözü, türkücü Arif Meşhur’u, şair yazar Osman Bolulu’su ve yine şair Sami Aslan’ı çok bilinir, tanınır. Aşağıdaki şiiri de anlatabildiğim bu duygularla yazdım.

Dedelerimin diyarı altın tepsi

Herizdağı etekleri insan neşesi

Seni sarıp sarmalar ırmağın sesi

Unutmam seni asla kutlu Taşovam

Kuzeyden güneye Çağpar’ın caddesi

İçindedir Naci Konyar eczanesi

Sana bir ödüldür Alpaslan beldesi

Manzumelere sığmazsın can Taşovam

Dedin, Dereli Darma ileri varma

Oğlum aman ha Evyaba’dan kız alma

Davulcu bensiz simsimi vurma

Davuluna zurnaya hayran Taşovam

Uluköyden görünür Erek Ovası

Karsavul’u Gürsu’su Devre Oba’sı

Esen Hanım olmuş şehrin anası

Hoş dili sine yangın Taşovam

Serin esen hoş bir rüzgârdır Esençay

Görülmeye değerdir ünlü Borabay

Unutulmazsın dillerden kolay kolay

Özlemim sonsuz kentine can Taşovam

Necdet Nabi Canik 3 Nisan 2022

Eski Ramazanlarda Taşova

Misafir Kalemler — Mon, 04 Apr 2022 09:33:00 +0000

Niyazi Özkan

Birlik beraberliğe ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde Ramazan bereketini neden hep beraber yaşamıyoruz. Ramazanlar mı değişti biz mi değiştik.!!!

Yakın tarihe kadar ilçe meydanımızda tüm Taşova halkı ile dışarıdan gelen öğrencilerimizle, iftar saati İlçemiz D100 karayolundan geçen yolcular vs herkesin biraya geldiği Ramazan sofralarını neden kaybettik.!!!

Ekonomik şartların insanları zorladığı şu günlerde üçerli beşerli gruplar halinde bir araya gelerek veya yakın tarihte ilçemizde büyük başarılara imza atan hentbol takımımız için tüm Taşovalı ve gurbetçilerimizin Taşova Belediyemiz öncülüğünde seferber olduğu bir kampanya yürütülmüş ve bir hayli katılım olmuştu. Ayrıca yakın tarihte bölgemizde kurulan OSB içinde aynı özveri gösterilmiş sonuç elde edilmişti. Taşova halkının bir olup birlik olup bir araya geldiğinde en zor işleri nasıl başardığına bu vesilelerle şahit olmuştuk. Aynı özveri Ramazan iftar çadırı içinde düşünülebilirdi .

GECİKMELİ DE OLSA NEDEN OLMASIN!

Bereket Sofralarında Buluşmak Temennileri ile…

Taşova

Türkiye

Ve Gurbetteki tüm dostlar…

Hayırlı iftarlar, hayırlı sahurlar…

Hoş Geldin Ya Şehri Ramazan

Misafir Kalemler — Sat, 02 Apr 2022 07:46:26 +0000

Nerdee eski Ramazanlar , sahurlar, iftarlar, teravihler, komşuluklar diye söze başladı mı eski insanlar bitmek bilmezdi kelimeler, cümleler.
Ramazan en kıymetli misafirdi ve misafir iyi ağırlanmalı hoşnut edilmeliydi. Ramazan Cenabı Allah’ın bizlere bahşettiği en büyük lütuftu ve en güzel şekilde uğurlanmalıydı.
Ramazan bir kültürdü maneviyat dünyamızın baş köşesinde oturan.
Ramazan bir gelenekti nesilden, nesile aktarılan.
Ramazan bir emanetti sandıklarda muhafaza edilen ve günü gelince çıkarılıp sonra yeniden yerine koyulan.
Ramazan bir mirastı 1400 yıldır zerre değişime uğramadan günümüze kadar gelen.
Çocukluğumuzun Ramazanları daha bir hoştu gelişi büyüklerin telaşından belli olurdu.
Ramazan orak biçimine geldi kimi zaman tütün, pancar ve bamya hasadına geldi tuttu eski insanlar hem de hiç sokranmadan, zorlanmadan.
Patoza sap attılar, davar, mal güttüler oruç ağız çoğu zaman.
Şimdiki gibi menü falanda yoktu o zamanlar. Allah ne verdiyse yerük diyen insanlar vardı o zamanlar.
Temcit okunurdu minarelerden sahur öncesi, tenüke çalarak uyandırırdık uyuyanları çoğu zaman. Sahura kadar köy içinde gezmek, oynamak demekti bizim çocukluğumuzda Ramazan.
Saf, saf camileri doldurup terefi kılmak demekti Ramazan.
Yöremizin değişmez geleneği işgefe (yufka) açmak demekti Ramazan.Son yıllarda yufka açan aleler de azaldı. Bir tas ağartu, birez tomatis, yeşil soğan birde içinden gatuklu demekti Ramazan.
Hoşgörü, yardımlaşma, fakir fukarayı kollamak demekti Ramazan.
Bunların hepsini yaşamış birisi olarak mutlu çocuklar demekti Ramazan. Sonu şeker toplamak ve bayram haftasında bayramlık alınacak hayalini kurduğumuz aydı Ramazan.
İftar ve sahurda işgefe yemekti Ramazan.
Bu güzellikleri yaşayanlara selamlar, yaşatanlara da saygılar yolluyorum.
Nerdee eski Ramazanlar diyipte kendimizi kandırmayalım. Ramazan yine aynı Ramazan. Nerdeee o eski insanlar.
Hoş geldin 11 ayın sultanı Şehri Ramazan.

Hakkı BİÇER
İstanbul Bahçeşehir

MUHİTTİN GÜNDOĞDU Ağabeyimin Ardından…

Misafir Kalemler — Tue, 29 Mar 2022 11:33:53 +0000

47 yıllık Ülküdaşlık, arkadaşlık, ağabeylik ve kardeşlik 25 Mart 2022 de ayrılıkla hüzünlendi.

Bu tarihin bizim için başka bir önemi daha var. Tacettin Dergahı’nda yüzbinlerce ülküdaşı tarafından toprağa verilen Muhsin Başkan da 25 Mart’ta hakka yürümüştü.

Çok üzülmüştük. O gün de Ankara’daydık. 1996 yılının Nisan ayında, karlı bir gün Türk’ün Başbuğu Alpaslan Türkeş’i de milyonlarca yaralı yürekle birlikte toprağa vermiştik. Her iki rahmetli de Muhittin ağabeyi çok severlerdi.

Her Fransa’ya gidişlerin de mutlaka görüşürlerdi. Ömrümüz hep mitingler ve cenazelerde yürümekle geçmişti.

Muhittin Gündoğdu 1976 Amasya Taşova Ülkü Ocakları Başkanı. Muhsin Yazıcıoğlu ise aynı tarihte Ülkü Ocakları Genel başkanı. Benim hayatımda bu iki şahsiyetin önemli yeri ve hatıraları var.

Muhsin Başkanla 1988’de kısa dönem askerlik yaparken aynı bölük ve mangadaydık. Ülküdaşlık hukukuna bir de asker arkadaşlığı eklemiştik.

MUHİTTİN GÜNDOĞDU 1970’li yıllarda verilen ölüm – kalım mücadelesinin uç beylerinden biriydi. Tanıyan ve adını bilen herkesin takdirini kazanan Ülkücülerin ağabeyiydi.

Yurtdışına çıkana kadar onunla hiç ayrılmadık. Yurt içindeki kaçaklık döneminde beraber arazideydik.

İdamla yargılandığı için 12 Eylül darbesinden sonra o zorunlu olarak yurt dışına çıktı. O zaman da beraber gidecektik ama şartlar ve imkanlar elverişli değildi.

O Mustafa ÇAKIR, ben T. ÇAKIR’dım. Nasip olmadı.

Yıllar sonra 1994 yılında akıl almaz bir cesaretle idamla yargılanan bu yiğit adam vatan hasreti ile dostlarını ilk defa ziyarete gelmişti.

Fransa’nın iltica talebi kabul ettiği ülkücülerden biriydi. Paris’in Mustafa ÇAKIR’ıydı.
1999’da yine vatan hasreti ve dostlarını görmek, ziyaret etmek arzusu korkularına galip gelmişti.

İnterpol tarafından kırmızı bültenle aranacaksın ve her şeyi göze alacaksın. Rahşan Affı’nın ülkücüleri de kapsaması için Ankara’ya gidip TBMM’de arkadaşlarınla birlikte hak arayacaksın, hatta olay çıkaracaksın ve ihbar edileceksin…

Böyle insana kim hayran olmaz ki?

2009 yılında 30 yıllık vatan hasreti zaman aşımından son bularak mahkeme kararıyla ülkesine dönmüştü. Dile kolay insan ömrünün ortalama yarısı. Hasretiyle yanıp tutuşan anne ve babası ise bu arada öbür dünyaya göç etmişlerdi.

Türkiye’ye döndükten sonra kendisine hep “Artık gel Amasya’ya” diyordum. Nihayet 2019’un Eylül ayında taşındı. Hastaydı ve en büyük arzusu sakin bir hayat yaşamaktı.

Hastalığı sebebiyle böbreğinin birini daha Paris’teyken almışlardı. Erbaa’da bir yayla evi yaptırdı. Yazları orada kalıyordu ama kanser illetine yakalanmıştı. Kanseri kendine yakıştıramamıştı. Uzun bir süre tedavi gördü. Çok şükür atlattı. Her şey yoluna girdi derken kanser ikinci kez yakasına yapıştı.

Tedavi süreci tekrar başladı ama bu defa canı pek kalmamıştı. Ayda üç kez Ankara’ya tedaviye gidip gelmek ona ayrı bir ızdırap veriyordu. Nitekim kemoterapi ve akıllı ilaç uygulamalarından kesin bir netice alınamadı.

Vefatından bir ay önce ufak bir ameliyat geçirmek zorunda kalmıştı. O sıra bana “Ben fazla yaşamam, hakkını helal et” demişti. Ağlamamak için zor tutmuştum kendimi. Fakat içten ağladım. Çünkü görüyordum. Hızla kilo veriyor acı sona yaklaşıyordu. Zaten söze bile gerek yoktu. Tasdiklemek için helallaştık. Hep acaba ne zaman diye düşünüyordum. İki üç ay ancak dedim kendi kendime. Yanılmışım. O kadar bile yaşamadı.

Dostlarımız, arkadaşlarımız halini sormak, bilgi almak için aradıklarında hep “iyiyim” deyip kısa konuşuyordu. Bu defa arkadaşlar bir de beni arıyorlardı.

Ölümünden bir gün önce de Ankara’dan dönmüş “Artık Ankara işi bitti, tedaviye burada veya Samsun’da devam edilecek” demişti.

Hali kendisine malum olmuş, Allah söylemişti. Bize ömrünün bitişini böyle söylemişti. Düşünüyorum da bunlar onun hayata veda sözcükleriydi.

Telefonum sürekli açıktı. O gece beni aradılar. Koştum gittim. Hemen hastaneye kaldırdık. Beyin kanaması geçirmişti. Beyindeki bir arter patlamış ve çevresindeki dokularda da kanamaya neden olmuş. Doktor bana tomografisi gösterdi. “Yüzde bir bile umut yok” dedi.

Umutsuzca ameliyata girdi ve kurtaramadı. İki saat sonra acı haberle sarsıldık… Yıkılmıştık.
Şimdi yapayalnız kaldım. Benim için onunla beraber olmak vakit geçirmek bir görev olmuştu. Hiç bir sözünden gocunmadım ve hiç üzmedim onu… Şimdi ne yapacaktım? Benim için akrabadan daha yakındı.

Bizim dostluğumuz başkaydı. Kimseye söylemediği sırlarını, üzüntülerini, sevinçlerini bana anlatırdı. Düşküne, ihtiyacı olana yardım etmeyi ihmal etmezdi. Bir yıl önce Fransa’dan emekli olduğunda çok sevinmişti.

Yurdun dört bir yanından gelen Ülküdaşlarının omuzlarında tekbirlerle uğurlandı. Dik durdu, dik yaşadı ve kimseye eyvallahsız hayata veda etti.

Çok üzgünüz. Dile kolay 47 yıl beraber olduk uzak yakın.

Bundan sonra 25 Mart bizim için iki Ülküdaşımız Muhsin Başkan ve Muhittin Gündoğdu’yu andığımız gün olacak.

Mekanları cennet olsun.

Metin Hallemoğlu

“Ülkücü Hareketin Yurtdışı Kaçakları” konulu bir kitap çalışması yapan Recep Küçükizsiz kardeşimden bu kitabı “Muhittin Gündoğdu’ya ithaf ederek ve en kısa zamanda yayınlaması dileğiyle….

ALPER AKSOY YAZDI: “ÇİLELİ ÜLKÜCÜ MUHİTTİN GÜNDOĞDU”

Misafir Kalemler — Sat, 26 Mar 2022 06:21:56 +0000

Yıl 2008, Paris’teyim. Beni misafir eden arkadaşlara sordum: “12 Eylül Darbesi’nden sonra yurtdışına kaçan arkadaşlardan kimler var burada?” “Muhittin Gündoğdu var” dediler. “O zaman yarın beni Muhittin’in yanına götürün” dedim. Ama ertesi gün bu isteğim kulak arkası edildi. Nedenini sorduğumda ise: “Alper Hocam, Muhittin kalbini kırar diye endişe ettik, o yüzden…” “Hayır” dedim, “70’li yılların çilesini, acısını, sevincini, öfkesini beraber yaşadığım benim kuşağım benim kalbimi kıramaz; merak etmeyin ben Muhittin ile bir iletişim sorunu yaşamam.”

Ertesi gün Paris’in sanayi bölgesine gittik. Arkadaşlar bir İtalyan kahvesinde beklediler, ben yalnız girdim içeri. Muhittin ile dünya gözü ile ilk karşılaşmamız olacaktı. Beni oldukça uzun boylu, çam yarması biri karşıladı. Kendimi tanıttım, Türkiye’den geldiğimi, Muhittin ile görüşmek istediğimi söyledim. Meğer o çam yarması yiğit Muhittin imiş. Kendini bile tanıtmadan boynuma sarıldı, başını omuzuma koyup hüngür hüngür ağlamaya başladı. Ben kalp kırmaya hazır, öfkeli birini beklerken bu sahneye hazırlıklı değildim, çok şaşırmıştım, ne diyeceğimi bilemedim. Neden sonra ağlayışları durdu, elinin tersi ile göz yaşlarını sildi, camekanlı küçük bir bölmeye geçip oturduk. Hüzünlü ve buğulu bir ses tonuyla başladı konuşmaya: “Kutlu Töre’yi Türkiye yıllarında okumuştum. Ondan da önemlisi siz benim kuşağımdansınız hocam!.. Benim buradaki yalnızlığımı, özlemlerimi, öfkemi siz çok iyi anlarsınız. O yüzden kendimi tutamayıp ağladım, bana da iyi geldi…” “Aynı acılara biz beraber ağladık; kimimiz Kars’ta idi, kimimiz Muğla’da… Mesafelerin önemi yok; kalpten kalbe giden yollarımız vardı. Tek bedendeki ruhlar gibiydik. Beni Paris’te bu sanayi mahallesine getiren de o duygulardır Muhittin” dedim. Eski Türk filmlerindeki sahneleri andıran o duygusal karşılaşmadan sonra sürekli haberleştik. Altı ay kadar önceydi, bir restaurantta karşılaştık. Şen şakrak bir edayla: “Biliyor musun hocam” dedi, “Ülkücü kanserliler teşkilatını kuruyorum.” “Aaa!..” dedim, “kanser mi oldun? Sen beni hep şaşırtıyorsun Muhittin.” Üçüncü şaşkınlığımı, üzüntümü de bugün yaşadım. O çam yarması Muhittin bu dünyadan göçünü toplayıp sessiz sedasız gitmiş. Nerde kaldı o çağlar ki Analar kurt doğururdu, Hilkat insan çamurunu Destanlarla yoğururdu.

Alper Aksoy

ESEN HANIM

Misafir Kalemler — Fri, 11 Mar 2022 18:17:41 +0000

İdris Sayar

Taşova’da 70’li, 80’li yılları çok yoğun yaşamış biri olarak söylüyorum. Kabul edelim ki o yıllarda küçük bir kasaba görünümündeki ilçemizde, bütün Anadolu’da olduğu gibi insanların doktora, sağlık kuruluşlarına ulaşması pek de kolay olmuyordu.

Taşova’da yaşayanların çok özel bir şansı olduğunu herkes bilir. Çünkü o yıllarda Taşova’nın Esengül ablası vardı. Abartmıyorum, gerçekten de bu çok önemli ve özel bir durumdu.
İlkokul yaşlarımdan beri tanıdığım, dükkân komşumuz ve evlerimiz biraz uzak da olsa aynı sokakta yaşayan ev komşumuzdu. .Aslında mekanların uzak veya yakın oluşları bence pek önemli değildi..

Gece-gündüz fark etmeden günün her saatinde her Taşovalı, Esen ablaya ulaşabilirdi. Esen abla, bir Eczacıydı, aslında. Gerçek de ise bütün bir Taşova’nın doktoruydu. Kadınlarımızın ve çocuklarımızın her türlü yardımına uzanan o şefkatli elleriyle şifa olmaya çalışırdı. Hiç bir şey yapmasa da gülen yüzüyle insanlara bir melek edasıyla yardımcı oluyordu.
Bir asalet timsaliydi. Hanımefendi özelliği ona çok yakışıyordu.

Yılları sonra kızı Melike öğretmenimle aynı okulda görev yaparken , ona dedim ki “ Sizin anneniz bir melek, sadece kanatları yok…” Bu dediklerimi kuru bir iltifat olarak görmeyin, gerçek bu.

“ Bu dediklerinizi anneme söyleyeceğim, çok sevinecek” dedi.
Eksiği var, fazlası yoktu.
Bu yazıyı sağlığında yazmayı ve paylaşmayı düşünmüştüm . Olmadı . Başarmadım. Bu nedenle de çok üzgünüm.
Taşova’dan ve bu Dünya’dan bir Esen hanım yaşadı ve geçti.
O zaten bir melekti, aziz ruhu uçmağa vardı.
Onu kaybetmenin derin üzüntüsü ile çok da bir şey yazamadım.
O. Veli Kanık’ın dediği gibi “kelimelerin kifâyetsiz “ olduğunu düşünüyorum.
Nurlarda, çiçekler içinde uyuyasın Esen ablam.
Bize yaşattığın insani duygular için sana minnettarız.

Not: Taşova Belediyesi’nden beklentim o ki, O’nun aziz anısına Esengül ablamızın yaşadığı veya işyerinin bulunduğu sokağa adının verilmesidir.

İYİLİK HAREKETİ’NİN ÖĞRETTİKLERİ

Misafir Kalemler — Tue, 25 Jan 2022 18:14:54 +0000

Dernekçiliği özetle en kısa şekilde topluma karşılıksız hizmet etme noktası diye tanımlayabiliriz.

Toplumsal sorunlara kayıtsız kalmayan kişi ve kişilerin bir çatı altında bir araya gelerek bu hizmete talip olmaları, toplumsal sorunlara kayıtsız kalmamaları ülkemiz ve milletimiz adına sevindirici ve bir o kadar da gurur vericidir.

Dernekler sorunları olan toplumlarda var olan bu sorunlara bir parçada olsa çözüm bulmada bir araç olmakla beraber bütün siyasi hareketin üstünde yer alır ve almalıdır. Sebebi ise derneklerin bünyesinde yer alan bireylerin her siyasi görüşten farklı insanları içerisinde bulundurmasıdır.

Bu sebepten ötürüdür ki tek bir siyasi görüşün taraftarıymış gibi hareket edemez, bu tek taraflı bakış derneğin içerisinde yer alan milletin hizmetkârlığına soyunmuş diğer görüşteki insanlara saygısızlık anlamı taşıyabileceği gibi tarafsızlık ilkesine de gölge düşürür.!

Kasım Alper Özdemir kardeşimizin altyapısı belki daha eski olmasına rağmen iki yıllık zaman zarfında ilçemizden başlayarak ülkemiz geneli ve yurt dışına kadar uzanan serüveninin yegane başarı sebebi İyilik Hareketi’nin bünyesinde her kesim ve kademeden gönüllüleri bir çatı altında toplamasından ileri geliyor olmasıdır.

Biz Türkler göçebe bir yapıdan geldiğimizden dolayısı ile dayanışmacı yardımlaşma duygusu yüksek bir yapıya sahibiz bu yapı güç birliği yapmamız gerektiği duygusunu içimizde bulundurmaktadır güç birliği yaptığımızda bütün zorlukları aşabiliriz.

Geriye dönüp tarihimizi
incelediğimizde bunun bir çok örneğine de rastlarız.!!!

İyilik Hareketi vesilesi ile Kasım Alper Özdemir ve tüm gönüllüler örgütlü toplu hareket edildiğinde toplumsal sorunların üzerinden daha hızlı bir şekilde nasıl kalkıldığını bu birliktelikler sağlandığında sosyal ve ekonomik boyutta da bu toplumların geneline güç kattığını bu vesile ile hatırlatmış oldular..

Arkadaşlar toplum bireylerden oluşur ve hiç kimse toplumdan ve toplumsal sorunlardan uzak tek başına yaşayamaz. Onun için toplumu oluşturan bireylerin toplumsal sorunlara kayıtsız kalmaması ve derneklere katılarak bu yaraların iyileşmesine yardımcı olması bu birlikteliklere KÖSTEK OLMAK YERİNE, DESTEK VERMESİ GEREKİR.!!!
BİR ELİN NESİ VAR, İKİ ELİN SESİ VAR..

Ata sözümüz bunu kısaca ifade ediyor diye düşünüyorum.

İyilik Hareketi çatısı altında toplumsal yaralara çare olan, kayıtsız kalmayan herkese bir kez daha teşekkür ediyorum..
Niyazi Özkan

Adaletli olmak Eşit olmakla aynı şey midir?… Tavşanın suyunun suyu

Misafir Kalemler — Mon, 27 Dec 2021 07:22:21 +0000

Herkesin dilinde pelesenk olmuş bir söz vardır adalet eşitliktir diye. Acaba öyle midi gerçekten?
Bir terzi; bir kolu kısa olan müşterisine ceket dikerken ;hayır ben adaletli davranacağım ve iki kolu da eşit uzunlukta dikeceğim demesi makul müdür?
Evet çoğumuz söyler, okur, yada duyarız; adalet eşitliktir diye . Ancak görüldüğü gibi; vicdan böyle söylemiyor, akıl yani mantık da böyle demiyor.
Yine örnekleri çoğaltabiliriz: biri 8 yaşında biri 18 yaşında olan iki çocuğu olan bir ebeveyn
düşünelim. Biz çocuklarımız arasında adil davranmak istiyoruz deseler ve her ikisine de aynı
yani eşit miktarda harçlık verseler sizce makul müdür?
Malum 8 yaşında olan bisküvi çikolata ve oyuncak ihtiyacı duyarken 18 yaşında olan giyim
aksesuarı ve kafe sinema kitap masrafını düşünür değil mi? Şimdi bu şartlarda ya ikisine de az para ya da ikisine de çok para vereceksin ki dillendirilen adalet eşitlikle mümkün olsun. Ancak açıkça görülür ki bu mantıklı değil. Doğal olarak 18 yaş olanın daha çok paraya ihtiyacı vardır dolayısıyla eğer ebeveyn adaletli davranmak istiyorlarsa küçük çocuğa az, büyük çocuğa daha çok miktarda para vermelidir böylece adalet yerini bulsun.
Bir başka örneğe geçelim: Soğuk bir memlekette ; bir kardeş uzaktan eğitim alıyor diğeri ise örgün eğitim alıyor yani fiziksel olarak okula gidiyor. Her ikisine de ayakkabı ve kaban alınacak diyelim…sizleri duyar gibiyim eşitlik olsun… Öyle mi gerçekten? Dışarı çıkan gencin daha çok ısıtacak ayakkabı ve kabana ihtiyacı olduğunu hepimiz kabul ederiz değil mi? Yani eldeki bütçeyi bu yönde değerlendirmeliyiz. Belki her ikisine de ayni ayakkabı ve kaban alacak bütçemiz vardır; ama evde olan ve uzaktan eğitime katılan kişinin belki de kaban değil de hırka veya ceket alması daha makul olmaz mi? Ve ya kocaman bot yerine kibar bir ayakkabı.
Yardım sadece para ile olmaz zaman tanımak da bir yardımdır.
Ve adaletli olmak için eşitliği sağlamak gerekmediği durumlar vardır. Örneğin bir işyerinde bir emzikli çalışan bir de bekar çalışan olsun ve yöneticinin çalışanlarına verebileceği 2 saatlik bir boş zaman olsun . Şimdi bu iki saati iki çalışanına eşit olarak dağıtırsa yani her ikisine de ayrı ayrı 1 er saat izin verirse, sizce vicdanen adaletli mi davranmış olur? Yoksa emzikli olan yani bebeği olan anne çalışanına mesela 1 buçuk saat diğer bekar çalışanına yarım saat izin verse daha adaletli davranmış ve hak yerini bulmuş olmaz mi?. Bekar olan buna belki itiraz edecek ben de o zamanımı sohbet ederek kahve içerek geçirmek isterim diye. Ancak unutmamak gerekir ki hayat şimdi de dengeyi sağlamak üzerine kuruludur. Ve anne çalışanın memnun olması beraber çalıştığı iş arkadaşlarına da yansıyacaktır
Bu konuya benzer başka örnek bakalım: yine iki çocuğu olan bir ebeveyn düşünelim.
Çocuklardan birisi engelli diğeri sağlıklı olsun. Bu ebeveyn iki çocuğu da aynı zamanı mı
harcayacaklar? Yoksa makul olan engelliye daha çok zaman harcamak mıdır? Tabii olan engelli çocuğa daha çok zaman harcanmasıdır. Zira engelli çocuğun sağlıklı olana göre daha çok desteğe ihtiyacı vardır. Ebeveyn ancak bu şekilde davranırsa adalet yerini bulur öyle değil mi?
Bunu Nasreddin Hocadan öğrenerek ‘Eşitlikçi Kıyas’ diye de adlandırabiliriz.
Bir gün bir avcı, bir tavşan vurup Hoca’ya getirmiş. Hoca da ona izzet ikram edip çorba yedirmiş.
Bir haftadan sonra birkaç adam gelip Hoca’ya misafir olmak istemişler. Hoca:

—Siz kimlersiniz? diye sormuş. Onlar:
—Tavşan getiren adamın komşularıyız, demişler. Onlara da ikramlarda bulunmuş. Birkaç gün sonra birkaç kişi daha gelmiş. Hoca sorunca demişler ki:
—Biz tavşan getiren adamın komşularının komşularıyız.
Hoca:
—Hoş geldiniz, deyip bunların önüne bir tas su getirip koymuş.
—Bu nedir? Diye sormuşlar. Hoca demiş ki:
—Bu tavşanın suyunun suyudur.
Yani mantıksal açıdan bakacak olursak:
Sen komşunun komşususun,
Öyleyse bu da tavşanın suyunun suyudur.
Bu fıkraya bakacak olursak burada yapılan kıyasta görünüşte ortak gibi görünen tavşanın suyu ile tavşanın suyunun suyu aslında eşit değildir.
Hayat şimdi şu an dengede olabilmektir. Denge barış getirir. Mutluluk getirir. Tıpkı tahtaravallide oturan biri şişman diğeri zayıf iki çocuktan zayıf olana kuvvet vererek yaptığımız gibi davranırsak her iki çocuğu da mutlu etmiş oluruz .
İşte adalet budur.
Zümrüt Aysun Caba
19 Aralık 2021

En uzun gece, BÖYÜK ZELZELENİN 79. YILDÖNÜMÜ…

Misafir Kalemler — Tue, 21 Dec 2021 14:00:32 +0000

Bir dönemin en büyük olayını yaşayanlardan duyduğum kadarıyla sizlere aktarmak istiyorum.
20 Aralık 1942 günü akşam üzeri saat 17:03’de
merkez üssü Niksar ve Erbaa olan 7.0 ölçeğinde özellikle Erbaa ilçesinde yıkılmadık yer bırakmayan ve şehrin yerleşim yerinin değişmesine sebep olan büyük bir deprem meydana geldi.
Kuzey Anadolu fay hattında yer alan bu bölgede başta Niksar, Erbaa, Yemişenbükü (Taşova),Ladik, Havza ve Merzifon ‘da bu depremde 3000 insanımız hayatını kaybetti.
Depreminin canlı tanığı çok kıymetli büyüğümüz Özkan Ağış beyin şu hatırasına yer vermeden geçemeyeceğim.
Depremden bir gün sonra Erbaa, Niksar yoluna elli metre mesafede kocaman bir fay hattı olduğunu gördüm bu kocaman bir çukurdu ve içine camış (manda yavrusu)düşmüştü insanlar onu ordan halatlarla bin bir güçlükle çıkarmışlardı.
O zamanlar nüfusu 3000 olan Erbaa bu depremde yaklaşık 650 insanını kaybetti.
Bu rakamın ve diğer ilçelerdeki kayıpların büyüklüğü bu depreme Böyük Zelzele adının verilmesine neden oldu.
Eskiler bir olay anlatacakları zaman Böyük zelzele öncesi yada sonrası diye ikiye ayırırlardı.
1939 Erzincan depreminin üzerine birde bu depreminin yaşanması ve kayıpların büyük olması nedeniyle Erbaa ilçesinin yerleşim yeri o zaman ki yerinden şimdiki yerine nakledildi.
Zamanın valisi İzzettin Çağpar tarafından 1944 yılı Nisan ayında şimdiki Erbaa’nın temeli atıldı.
Eskiler dedim ya eski evlerin ocaklık başında bunları anlatırdı kağnılarla yaralı, ölü taşıdık derlerdi.
Bundan 79 yıl önce kaybettiğimiz insanlarımıza Cenabı Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanları Cennet Olsun.
Anlatanlara rahmet anlayıp ders alanlara selam olsun.

Böyük Zelzele

Böyük zelzele derlerdi böyükler
Çok canlar aldı,söndü ocaklar
Birde Cihan Harbi derlerdi
Gideni geri vermedi ekseri
Giden de sağlam geri dönmedi.

Kelkit Vadisini eyledi mezar
Erbaa kan ağlar, figan feryatlar
Genç, yaşlı demeden yok oldu Niksar
Emir Hak’tan çare gelmez ecele
Bir nesili toprak etti Böyük Zelzele.

Hakkı BİÇER

Karakış, Zemheri, Gücük

Misafir Kalemler — Sun, 19 Dec 2021 18:16:50 +0000

Hakkı Bicer

Eskiden eski evlerin neredeyse hepsinde adına ocaklık denilen bir yer bulunurdu.
Burası kış boyunca yanan odunların, kütüklerin ateşinde sımsıcak sohbetlerin yapıldığı tabiri caizse hayat derslerinin verildiği yerlerdi.
Yaşlıların yaşanmış hayat hikayelerini biz küçükler pür dikkat masal tadında dinler ve mışıl, mışıl uykuya dalardık.
Bizim takvimle eskilerin takvimi birbirine hiç uymazdı ve bu konuda hiç anlaşamazdık.
Aklıma geldikçe halen gülümserim eski hesaba göre derlerdi Garagışa gireli 4 gün oldu.
Ocaklığı yaşatanlara rahmet, hatırlayanlara da selam olsun.

Zemheri

Beyaz örtü bürümüşse her yeri
Mevsim kıştır, aylardansa zemheri
Gece uzar ağarmaz ki tan yeri
Ömrün, son demine benzer zemheri.

Soğuk eser kara kışın yelleri
Vurur yüze hüzünleri, kederi
İnsan kışın yaşlanırmış ekseri
Çızık cızar alnımıza zemheri.

Kamçı olur yakar kışın ayazı
İnsanı dondurur, karı, beyazı
Kader alnımıza yazmışsa yazı
Üstümüze yorgan olur Zemheri.

Hakkı BİÇER

01/12/2021
İstanbul/Bahçeşehir

YEŞİLIRMAK VADİSİ../ Müzeyyen Keskin

Misafir Kalemler — Tue, 07 Dec 2021 13:15:19 +0000

Yeşilırmak Vadisi Gurubunu kuranların öncülüğünü Durmuş Gegin beyin yaptığını öğrendim..

Bir sohbetimizde Arpadereli Ahmet Şimşek bey böyle bir gurubumuz var dedi davet etti. Çok memnun oldum. Olur dedim.

Hemşehrim Gurubumuz adına bir şiir yazar mısınız dedi. Bir çok şiirler yazdım ama bu farklıydı.

Çünkü bu seferki Yeşilırmak Vadisini kapsayacaktı. Geçtiği yerlere; Bereket, bolluk, hayat veren o muhteşem ismini aldığı Yeşilırmak, görselliği ile de göz kamaştırmaktadır. Kıvrım kıvrım süzülürken vadide O muhteşem yaratıcının sergilediği doğa harikasına duyarsız kalamazdım.

Dilim, bilgim becerim hissiyatlarım dahilinde kaleme aldım beğenilerinize sunuyorum.

Kösedağdan doğan su Yeşilırmak Vadisi

Yeşilin her tonuyla coşkundur hem debisi.

İnsanların, toprağın, can damarıdır ırmak,

Kızılırmak kadar da verimli Yeşilırmak

Reşadiye, Kurucuk, Tozanlı, Gülin, Deli

Çekerek ırmağı, Ters akan çayı üst debi

Ferhat-Şirin ilin de başkadır. Yeşilırmak

Nice gizemi sende saklıyor Yeşilırmak.

Hasan, Suat Uğurlu, Almus, Ataköy Baraj,

Karanlığı ışıkla aydınlatıyor baraj.

Misket elma allanır, kirazları ballanır

Mihri Hatun yazarlar destan olur dillenir.

Yeşilırmak Vadisi gün doğar rüya olur

Akdağ, Boğalı, Şahin, Şimal Yıldızı olur.

Bilgelerin, alimler çağa ışık tutarlar.

Gelenek, görenekle kültüre can katarlar..

Yeşilırmak Vadisi Gurubu şahlanıyor

Şimşek, Kavak, Özdilek, Öztürkle taçlanıyor.

Amasya çevresinde doğmuştur Keskin Ozan

Amasya Sevdasını Odur muhteşem yazan..

06.12.2021

Müzeyyen KESKİN

Amasyaşat Başkanı

”Siz hiç gözlerinizi bağlayıp annenizi görmeyi denediniz mi?”

Misafir Kalemler — Fri, 03 Dec 2021 10:50:24 +0000

3 Aralık denildiğinde aklınıza ne / neler gelir? “Gregoryen takvimine göre yılın 337. günü?”, “Florence Nightingale’in Üsküdar’a gelişi?”, “İlk kalp naklinin yapıldığı tarih?”, “1928 yılında ekmeğin 30 para ucuzladığı?”, “Hindistan’da böcek ilacı üreten fabrikadan sızan 40 ton metil isosiyanat gazı sonucu 18 bin kişinin ölümüne yol açan Bhopal Kazası?” yoksa Osmanlı Sultanı II. Beyazıd , Rockçı Ozzy Osbourne, Futbocu David Villa’nın doğumu, İngiliz oyuncu, yönetmen ve ressam David Hemmings’in ölüm günü mü? Sorduğumuz tüm sorulara evet cevabını verebiliriz. 3 Aralık bizleri ilgilendirsin ilgilendirmesin pek çok önemli (!) tarihi içinde barındırmış bir gün. Tüm bu olayların yanında okullarda ya da büyük konferans salonlarında kutlanan / anılan 3 Aralık günü 1992 yılından bu yana Uluslararası Engelliler Günü (International Day Of Disabled Persons) olarak adlandırılmakta ve gün içerisinde çeşitli aktiviteler gerçekleştirilmektedir. Konu ile ilgili olarak Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonunun “engellilerin topluma kazandırılması ve insan haklarının tam ve eşit ölçüde sağlanması” gibi uzak hedefi bulunmaktadır.
Ülkemizde hala “özürlü” ve “engelli” kavramlarının karıştırıldığı hatta “Ya engel sizsiniz yada engelsizsiniz” gibi engele yönelik sloganların üzerine kurulu bir kavramlandırmamız bulunmakta. Bununla birlikte Milli Eğitim Bakanlığı da engelli bireylerin eğitiminde “yetersizlik” kavramı üzerinden değerlendirme, tanılama, izleme v.b. hizmetlerini hastaneden, eve ve değişik kademe okullara kadar özel eğitime ihtiyacı olan öğrencilere sunmaktadır. Mevzuatlarımıza bakıldığında ideale yakın hükümlerin bulunduğunu görsek de evde, hastanede, okullarda ve rehabilitasyon merkezlerinde verilen eğitimlerde pek çok sorunun bir arada olduğunu görebiliyoruz.
3 Aralık tarihinin Dünya Engelliler Günü olarak seçilmesinin ilk amacı “farkındalık” üzerinden toplumsal duyarlılığı sağlamak ile ilgili. Sokaktaki vatandaşa bu duyarlılıkla ilgili olarak Sosyal Hizmet Uzmanı Fatih Ekinci aşağıdaki soruları soruyor:
-Siz hiç tekerlikli sandalyede oturup koşmayı denediniz mi?
-Siz hiç gözlerinizi bağlayıp annenizi görmeyi denediniz mi?
-Siz hiç kollarınızı bağlayıp birinin size yemek yedirmesini, su içirmesini beklediniz mi?
-Siz hiç konuşmayıp şarkılar söylemek istediniz mi?
-Siz hiç duymayıp kordon da martıların sesini dinlemek istediniz mi?
-Siz zihinsel engelli yerine geri zekalı ya da deli demeyi mi tercih ediyorsunuz?
-Siz hiç engelli bir yakınınıza, arkadaşınıza baktınız, ilgilendiniz, ona yardımcı oldunuz mu?
-Siz hiç küçük bir çocuğu tekerlikli sandalyesinden kucaklayarak alıp belediye otobüsüne bindiniz mi?
Empati adına, değer eğitimi adına okullarımızda, televizyonlarda ya da sosyal medyada bu soruların sorulmasına hiçbir itirazımız yok elbette. Şimdi de özellikle okullarda ve rehabilitasyon merkezlerinde yapılması gerekenler ile ilgili bazı soruları bir şeyler yapması gerekenlere yani kendimize yöneltelim:
Önce rehabilitasyon merkezleri;
-Çocuklar rehabilitasyon merkezlerine nasıl ve hangi şartlarda geliyor?
-Rehabilitasyon merkezlerine getirilen çocukların servis şoförleri kimlerdir?
-Hangi rehabilitasyon merkezine gidileceği neye göre belirlenmektedir?
-Rehabilitasyon merkezlerinde çalışan öğretmenler kimlerdir?
-Rehabilitasyon merkezlerinde çocuklar ne yerler ne içerler?
-Rehabilitasyon merkezlerinde öğrenci devamı nasıl izlenmektedir?
-Öğrenciler bu merkezlerde kağıt üzerinde gösterildiği kadar eğitim almakta mıdırlar?
-Öğrencilerin destek eğitimlerinde bir programdan bir programa geçişi nasıl sağlanmaktadır?…
Gelelim okullarımızdaki kaynaştırma öğrencileri ile ilgili bazı sorulara;
-Kaynaştırma öğrencilerinin eğitim hizmetleri planlanırken ortaya konan eğitim performansı ve öncelikli ihtiyaçları nelerdir?
-Kaynaştırma öğrencileri yetersizliği bulunmayan (!) arkadaşları ile aynı sınıfı paylaşırken nerede oturur?
-Kaynaştırma öğrencisi için hazırlanan Bireyselleştirilmiş Eğitim Planını (BEP) Rehber Öğretmen mi sınıf-branş öğretmenleri mi hazırlar?
-Özel eğitim ve BEP hazırlama konusunda yeterli bilgiye sahip olamamak, BEP hazırlama ve uygulamayı ortadan kaldırır mı?
-BEP birimi kimlerden oluşur?
-Kaynaştırma yoluyla eğitim yapılan okulda öğrencinin yetersizliğine uygun fiziksel, sosyal, psikolojik ortam düzenlemeleri yapılır mı?
-Kaynaştırma öğrencilerinin olduğu sınıfların mevcutları neye göre belirlenir? “Sınıfta nasılsa 2 tane kaynaştırma öğrencisi var, 1 tane daha göndersek bir şey olmaz” denilebilir mi?
-Yazma güçlüğü olan öğrenciler ve özel öğrenme güçlüğü olan öğrencilerin değerlendirilmesi sözlü, sözlü ifadede güçlük yaşayan öğrencilerin değerlendirilmesi ise yazılı olarak yapılabilir mi? Yazılı ve sözlü ifade etme becerilerinde yetersizliği olan bireyler ise davranışlarının gözlemlenmesi yoluyla değerlendirilebilir mi?
-İhtiyacı olan öğrenciler için yazılı sınavlarda refakat etmek üzere bir öğretmen görevlendirilebilir mi?
-Az gören öğrenciler için sınav soruları kalın ve büyük puntolu hazırlanmalı mıdır?
-İşitme ve hafif düzeyde zihinsel yetersizliği olan öğrenciler ilköğretim ve ortaöğretimde, istekleri doğrultusunda yabancı dil programlarındaki bazı bilgi ve becerilerin öğretiminden veya dersin tamamından muaf tutulabilir mi?
-Zihinsel yetersizliği olan öğrenciler; dikkat, bellekte tutma ve hatırlama güçlükleri dikkate alınarak daha sık aralıklarla değerlendirilebilir mi?
-Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan öğrencilerin değerlendirilmesi, bu öğrencilerin özellikleri dikkate alınarak daha sık aralıklarla ve kısa süreli sınavlar ile yapılabilir mi?
-Kas ve sinir sistemi bozukluklarına bağlı motor becerilerde yetersizliği olan öğrenciler, motor beceri gerektiren derslerin uygulamalı bölümlerinden istekleri doğrultusunda muaf tutulabilirler mi?
-Okullarda engelliler için konulan asansörler neden çalışmaz, hatta içlerinde asansör kabini var mıdır?
-Kaynaştırma öğrencisini Liselere Geçiş Sınavında tek başına oturtarak sınava dair önlem almış olur muyuz?…
Cevapları içinde olan sorular uzar da gider… Aslında sokaktaki vatandaşın engelli bireye dair algısını değiştirmek amacı ile vicdanına seslenen soruları sormak da cevap almak da mesele değil. Kurgumuz, engelli bireylerin eğitiminden barındırılmasına kadar hizmet verilen kurumlarda neler yapıldığı üzerine olmalıdır. “Engelli”, “özürlü”, “yetersiz”… Ne dersek diyelim, toplum ve görev boyutunda bireyleri normalleştirmedikçe aramıza engeli koyacak olan yine bizler olacağız.

İmdat GÜMÜŞ
ÖZEL EĞİTİM ÖĞRETMENİ
ANADOLU EKSEN İL TEMSİLCİSİ